Onno de Boer - IRON MAN Triathlon World Championships Hawaii


- via deze website

Onno de Boer - Sunset at Hawaii

Xelvin kan met zeer veel trots melden dat onze collega Onno de Boer, werkzaam bij DAF Trucks, op zaterdag 11 oktober deel zal nemen aan de IRON MAN World Championship in Hawaii. Hij zal deze dag onder extreme weersomstandigheden 3.86 km zwemmen, 180.25 km fietsen en vervolgens een complete marathon (42.2 km) rennen. De komende weken kun je via de Xelvin website, maar ook via onze social media kanalen, Onno op de voet volgen tijdens zijn trainingen. Karin, Onno's vriendin, zal hem gedurende de komende weken helpen in zijn trainingen en natuurlijk aanmoedigen op de wedstrijddag.

Deze week vertelt Onno ons over zijn verdere voorbereidingen op het eiland Hawaii waar de wedstrijd plaats gaat vinden en momenteel een hittegolf heerst. De weersomstandigheden zijn zwaar en de wedstrijd komt steeds dichterbij!

 

"Na ons bezoek aan het eiland O’ahu zitten we nu op het Big Island of ‘gewoon’ Hawaii. Dit eiland bestaat uit een drietal actieve vulkanen waaronder de grootste ter wereld, Mauna Loa, en de hoogste berg ter wereld, Mauna Kea. Mauna Kea is bijna 11 kilometer hoog gemeten vanaf zijn voet op de oceaanbodem en 4200 meter hoog boven de zeespiegel. Omdat het eiland met zijn enorm hoge bergen een vergelijkbare omvang heeft als Nederland, hebben wij ervoor gekozen dit eiland in twee etappes te bezoeken. De eerste week zitten we aan de oostzijde van het eiland bij het plaatsje Pahoa, 30 minuten ten zuiden van het stadje Hilo. Vanuit Honolulu zijn we op Hilo gevlogen en bezoeken het plaatsje voor we naar het huisje gaan. Op de locale markt kopen we veel verse en locale groenten en fruit en bij de natuurwinkel kopen we overige gezonde ingredienten voor ontbijt, lunch en avondeten. Op dit eiland hebben we op beide locaties een privatly owned house om zelf te kunnen bepalen wat we kunnen eten om optimaal voor te bereiden op de wedstrijd. Het eerste huisje ligt 10 kilometer buiten Pahoa in een residentie dat door de aanhoudende vulkaanactiviteit in het vulkaanpark ten zuiden van deze omgeving op een doodlopend stuk van het eiland ligt. Het is een ruim huisje met een grote tuin en luxe uitgeruste keuken. Samen met Karin haar ouders verblijven we hier voor 6 nachten.

Bij aankomst op dezelfde dag lopen we een uurtje rustig door de wijk om de spieren los te gooien. Wat ons direct opvalt is dat het hier door de meer landinwaarts gelegen bewoning van het eiland alles veel heuvelachtiger is en dat land gevormd door vulkanische activiteit een continue wisselende hellingshoek heeft. Door de hoge bergen van Big Island zijn er veel verschillende klimaten op het eiland. Aan de oostzijde heerst een nat tropisch klimaat, waardoor het regelmatig regent en vaak ook hard. Dit merken we direct de eerste nacht. Zware omweersbuien trekken over. De volgende ochtend is het wat droger, maar het blijft wisselvallig als ik voor het ontbijt mijn eerste uitstapje maak op mijn fiets. Deze hadden we de avond ervoor direct weer in elkaar gezet. Ik fiets richting de kust en terug een tripje van 200 meter omlaag en weer omhoog. Ook al ziet het er door de bomen niet steil uit, als je gaat fietsen merk je dat het hard omhoog en omlaag kan gaan. Na het ontbijt fietsen we samen nog een groter rondje langs de kust. Aangezien we dichtbij de meeste actieve vulkaan op het eiland Kilauea zitten zien we langs de kust de gevolgen van de uitbarstingen in de afgelopen 200 jaar. Serene vlaktes zwarte lava met op zekere plekken bebouwing er bovenop. Er wonen hier dus letterlijk mensen op een 30 jaar oud lavaveld. Op de plekken waar wat langer geen lava is gestroomd zien we tropische beplanting, en overal woont wel iemand. Grote huizen op de zwarte rotsen die uitkijken over de eindeloze oceaan die onophoudelijk tegen de rotsen beukt. Aan deze kant van het eiland is het dus onmogelijk om in de oceaan te zwemmen.

Voor wat extra vulkaanervaring bezoeken we ’s middags het vulkaanpark gebouwd rond de continu actieve Kilauea. Op dit moment wordt via 1 van de nieuwste kraters, de Pu’u O’o, sinds de uitbarsting van 27 juli lava over het eiland verspreid. Deze stroom verplaatst zich in tegenstelling tot de andere stromen de laatste paar jaar niet door het park richting de zee, maar stroomt recht op het plaatsje Pahoa af. De stroom nadert ons huisje tijdens ons verblijf tot op ongeveer 12 kilometer (en is dan 3 km van Pahoa) en op rustige avonden kunnen we de wolken van het brandende bos zien vanaf de veranda. Indrukwekkend en ongelooflijk tegelijk, het dorpje Pahoa lijkt dus binnen een aantal weken niet meer te bestaan. De stroom gaat met 100 meter per dag, dus de inwoners kunnen zich er in elk geval op voorbereiden. Op woensdag gaan we nogmaals naar het park en doen we daar een looptraining door de Ka’u woestijn, een vlakte ontstaan door uitbarstingen op de flank van Mauna Loa, ongeveer 150 jaar geleden. We zien hoe een 5 jaar lange uitbarsting het landschap verandert en op een eerder kale vlakte de Mauna Ulu (belangrijkste krater in de uitbarsting) achterlaat als kroon.

Al sinds ik klein ben kan ik de aantrekkingskracht van bergen niet weerstaan. Op maandag bezoeken we dan ook het bezoekerscentrum van de Mauna Kea. Met de auto rijden we vanuit het tropische Hilo naar het warme landklimaat op 2800 meter hoogte via de zadelweg die de oost- en westkant van het eiland met elkaar verbindt. In de laatste kilometers merken we dat het voor de huurauto geen optie is om verder te gaan en in het bezoekerscentrum overwegen wij onze opties. Aangezien we niet omhoog (en omlaag) willen liften besluiten we de volgende dag de 4 geplande trainingsuren om te zetten in een tocht naar de top. Het is deze 2 dagen bovenmatig helder rond de berg, dus een een uitgelezen moment. Na wat verkennende wandeling op hoogte haal ik de fiets uit de auto en daal ik met de fiets af waar ik 45 min doe over de 40 km afdaling naar Hilo, daarna fiets ik door naar het huisje. De volgende dag staan we om half 5 op en bekijken we de zonsopgang om 6 uur bij het bezoekerscentrum zodat daar de eerste verplichte rustpauze voor hoogte-acclimatisatie wordt gedaan. We leggen de warme spullen terug in de auto en beginnen dan in sportkleding aan de klim. Op hoogte moet tegen de droge lucht veel gedronken worden en we hebben elk 2.5 liter bij ons en veel eten. In etappes van ongeveer een uur met 10 minuten pauze wandelen we naar boven. Hierbij passeren we twee klimaatzones, namelijk koud landklimaat en poolklimaat (toendra). Al snel merken we de gevolgen van de hoogte, ademen is zwaar en stekende hoofdpijn herinnert je aan de slechte voorbereiding. Het laatste stuk was op een andere manier bijna zwaarder dan straks tijdens de wedstrijd, maar in 3 uur 20 staan we dan toch op 4200m op de top. Duizelig van de hoogte maken we de laatste foto’s en dan beginnen we de race naar beneden om blijvende gevolgen van onze hoogteziekte te voorkomen. Het weer betrekt en we voelen allebei dat we niet te lang op deze hoogte moeten blijven. Onderweg naar beneden worden we overvallen door een hagelbui, wat dichterbij het bezoekerscentrum gelukkig verandert in een regenbui. Doorweekt staan wij 6,5 uur later (waarvan iets minder dan 5 uur looptijd) weer terug bij de auto. Het uitzicht en de tocht waren fantastisch, maar wat zijn wij blij dat we terug naar de warmte bij de oceaan mogen.

De laatste dag fietsen we nog langs de noordoostzijde van het eiland. Halverwege onze tocht draaien we om bij het prachtige Waipi’o Valley. Deze kant van het eiland is een flank van de inactieve Mauna Kea en de grote hoeveelheden water wat daar valt heeft grote kloven met hoge watervallen gemaakt. Als het kan bezoeken we later deze vallei nogmaals, maar dan te paard.

Op vrijdag pakken we onze spulllen nadat we de fietsen hebben schoongemaakt. Schoonmaken van de fiets voor een wedstrijd is een belangrijk psychologisch onderdeel van de voorbereiding van een triathleet. Via de zuidpunt van het eiland, wat door zijn ligging het zuidelijkste puntje van de VS is, rijden we richting de westkust. Onderweg eten we in de zuiderlijkste bar en ondergaan we weer een wolkbreuk. De regen is zo hard dat de hellende weg zijn eigen rivier of waterval wordt. Het is even spannend om zo te rijden in het donker maar nadat we de zuidpunt gepasseerd zijn verandert het weer spontaan. Nu zitten we dus in Kailua-Kona waar het allemaal moet gaan gebeuren. Het huisje hier is ook weer fantastisch en het eerste wat we deden na de lange trip in de auto was afkoelen in ons prive zwembad. Er heerst al meer dan een maand een hittegolf en in Kailua is het ruim 30 graden overdag. We zullen zien hoe dit gaat bevallen in de laatste voorbereidingen.

Sportieve Groet,

Onno de Boer"

Twitter: @TriOnno

Onno de Boer - Mauna Kea beklimmen Onno de Boer - Onto a Lava Lake Onno de Boer - Sunset at Hawaii Onno de Boer - Bezoek aan het Mauna Kea bezoekerscentrum

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Inloggen

Inloggen via FacebookInloggen via TwitterInloggen via LinkedIn

Wachtwoord vergeten?   Registreren

Vorige bericht:
Volgende bericht:

Accelereer mee met Xelvin en het DIT Formula Student Race car Team

XELVIN-Silverstone-ticket.jpg

Het vinden van goed opgeleid technisch personeel is altijd een race tegen de klok. De kwalificatie van de CV's, het testen van vaardigheden en het voeren van gesprekken kost veel tijd en als je denkt te kunnen starten met de juiste kandidaat, kiest...

meer dan 4 jaar geleden - via deze website

« Xelvin nieuwsoverzicht