Onno de Boer - IRON MAN Triathlon World Championships Hawaii


- via deze website

Onno de boer - Horse back riding in Waipi'o Valley

Xelvin kan met zeer veel trots melden dat onze collega Onno de Boer, werkzaam bij DAF Trucks, op zaterdag 11 oktober deel zal nemen aan de IRON MAN World Championship in Hawaii. Hij zal deze dag onder extreme weersomstandigheden 3.86 km zwemmen, 180.25 km fietsen en vervolgens een complete marathon (42.2 km) rennen. De komende weken kun je via de Xelvin website, maar ook via onze social media kanalen, Onno op de voet volgen tijdens zijn trainingen. Karin, Onno's vriendin, zal hem gedurende de komende weken helpen in zijn trainingen en natuurlijk aanmoedigen op de wedstrijddag.

Deze week vertelt Onno ons over zijn laatste voorbereidingen voor de race. In zijn filmpje kunnen we naast deze voorbereidingen ook zien in welke mooie omgeving Onno en Karin de afgelopen periode mochten vertoeven. Volgende week het laatste verslag van Onno met daarin zijn beleving van de wedstrijddag, is hij zelf tevreden over zijn tijd?

 

"Het is nu de dag voor de wedstrijd alles moet nu kloppen. Bidons staan klaar om morgen met vers water gevuld te worden, onderin wacht de sportdrank om opgelost te worden. De andere speciale drankjes voor vooraf ernaast. Op de slaapkamer ligt mijn wedstrijdpak (broek en shirt in 1), mijn zwembril, verplichte badmuts van de organisatie en hartslagmeter. De rest van mijn spullen wachten op mij op de pier. Vandaag heb ik mijn fiets ingeleverd. In het raceverslag zal ik verder toelichten hoe dat proces verloopt.

De afgelopen week heb ik op de locatie van de wedstrijd de laatste hand gelegd aan de voorbereiding. De eerste ochtend lopen we samen een ontbijtloopje naar de supermarkt om wat extra inkopen te doen om de dag door te komen. Ontbijttrainingen zijn inspanningen op lege maag die we sinds 3 jaar gebruiken om de voor duuratleten essentiele vetverbrandingmachine te activeren en te verbeteren. Door de lange nacht slapen heb je een zeer lage bloedsuikerspiegel en zal je lichaam liever vet gebruiken als hoofdbrandstof. Voor lange duurevenementen als Ironman waar geen maximale inspanning geleverd wordt, kun je gebruik maken van dit nagenoeg onuitputtelijke energiesysteem. Om acht uur ’s ochtends als we over de vluchtstrook van de highway naar de winkel rennen is het al behoorlijk warm. De zon brandt hard en het drinken dat we mee hebben is al na een half uur op. Voor de terugweg kopen we dan ook maar wat bij de supermarkt. ’s Middags zoeken we langs de, in de triathlonwereld beroemde, Ali’i Drive naar een plek om te zwemmen. Bij de kleine strandjes tussen de hotels en vakantiewoningen wordt ook aan deze kant van het eiland niet veel gezwommen. De zee is hier ruw en er liggen veel scherpe rotsen direct tussen het zand. Wel zijn er velen, met name kinderen, aan het surfen of bodyboarden. Zoals onze trainer al had gezegd enkel vroeg in de ochtend is de zee rustig genoeg om een goede zwemtraining te doen. Toch spring ik er nog ff in om de armen los te gooien en te voelen hoe de ruwe zee je alle kanten opslingert samen met de mooie tropische vissen onder je. Vooral de terugweg naar het strand is een grote uitdaging. Als de golven terug trekken de oceaan in, moet je zo hard als je kan zwemmen en dan blijf je net op dezelfde plek. Zonder klerenscheuren lukt dat toch. Als laatste deze dag fiets ik een uurtje met Karin mee, die onder het genot van de prachtige zonsondergang een stuk rolskiet.

De volgende twee dagen staan in het teken van parcoursverkenning. Het verkennen van het parcours heeft meerdere doelen afhankelijk van het type moeilijkheid er in het parcours zit. Op de eerste dag fietsen we samen het hele parcours van 180 km. Vanuit huisje fietsen we door het dorpje Kailua omlaag als in de eerste 5 km van de route en nemen de eerste keer de klim op Palani Road. Deze klim zit zowel in het fiets- als het loopparcours en is maximaal 11% onderin. Mijns inziens geen enkel probleem, maar een heikel issue voor veel deelnemers in de vraag of ze die wel op moeten rennen, aangezien hij al op 16 km lopen ligt. Met mijn trailrunning ervaring van de laatste 2 jaar lijkt rennen voor mij geen twijfel. Bovenaan slaan we links af de Queen Ka'ahumanu (of gewoon 'Queen K') Highway op. Deze wordt zowel heen als terug 55 km gevolgd. De weg gaat langs het vliegveld en relatief dicht langs de kust door het steppe en woestijngedeelte van het eiland. Naast het pikzwarte asfalt is er naast de enkele begroeiing alleen zwarte lava te zien zover je kijkt. Een recept voor warme omstandigheden. De wind komt aan deze kant van het eiland altijd uit het westen en haaks op de weg die naar het noorden loopt. Er zijn edities van de wedstrijd bekend dat de over de dag continue aanzwellende wind met windstoten van rond de 100 km/h op de proppen kwam (de beruchte 'cross-winds'). Deze dag is daar niets van te merken en ook al is het gedurende week langzaam meer geworden, de verwachting is dat tijdens de wedstrijd er nog geen 30 km/h maximaal zal zijn. Dit maakt de omstandigheden nu wel nog warmer. Aan het einde van de Highway slaan we links af op Highway 270 die op en neer een bijdrage van bijna 60 km doet met daarin de klim naar het plaatsje Hawi. Deze klim begint niet voor dat je eerst vanaf de kruising geheel bent afgedaald naar de haven van Kawaihae. In het plaatsje stoppen we zowel heen als terug om vooral water te kopen, waarmee we ook nieuwe sportdrank kunnen maken, en een lekker koud colaatje. Totaal drinken we 7 bidons van 750 ml per persoon. Ondanks het rustige tempo kom ik over de 6 uur fietsen op een 1,35 liter vochtverlies per uur uit. Dat moet ik dan ook minimaal drinken straks tijdens de race om fit en soepel te blijven. Omhoog naar Hawi is eerst een paar korte stukken steil, de rest is vrij geleidelijk. Ook hier speelt de wind een belangrijke rol. Hawi ligt om de bocht van de noordelijkste punt van het eiland. Hierdoor krijg je in de loop van de klim de wind steeds meer in de rug en merk je nauwelijks dat je omhoog fietst. Wel is dan dus weinig rijwind koeling en lopen temperaturen hoog op. Terug naar beneden heb je dus de wind op de kop, maar mijn relatief hoge gewicht drukt me soepel door de weerstand. Daarmee lijkt mij dit ook wel het makkelijkste stuk van het parcours. Terug op de Queen K zet ik de schouders er een beetje onder, aangezien dat ook de bedoeling van de training was. Op een gematigd maar verhoogd inspanningsniveau fiets ik op kop door de 'cross-winds' terug. De benen voelen zo goed dat we veel medeatleten inhalen en zelfs scooters bij blijven. Binnen 6 uur staan weer terug bij de pier van Kailua, waar de start/finish is.

De volgende ochtend staan we wat vroeger op om een goede zwemtraining te kunnen doen. Bij de pier is het onvoorstelbaar druk en de eerste 300 meter in het water moet je slalommen en goed uitkijken dat je niet botst. Het zwemparcours is langs de kust gelegd en komt neer op 1,85 km heen 100 meter opzij en 1,85 terug. De kustlijn wordt gevolgd omdat als het meer richting open water zou liggen je riffen passeert waar gevaarlijke stromingen staan. Waarschijnlijk zou dan een groot gedeelte van het startveld nooit meer terug kunnen zwemmen. Ik zwem ongeveer 2,5 km en klets daarna nog even met andere Nederlandse deelnemers die ook aanwezig zijn. Daarna halen we de broer van Karin op en rijden we naar het Honokohau State park wat dicht tegen het Natural Energy Lab (NEL) aan ligt. NEL is op een vlakte langs het vliegveld gebouwd en was 1 van de eerste locaties op aarde waar zonne-energie werd omgezet naar andere energievormen. Tijdens de marathon is dit na Palani Road het breekpunt voor veel snelle atleten. Tussen km 25 en 32 loop je er heen en terug doorheen en krijg je naar het schijnt een unieke klap van de warmte. Na de stevige en dus koelende wind op de Queen K (hier loop je overheen om bij NEL te komen) is hier geen wind meer. Het recept van de woestijn verdubbelt dan zijn kracht en temperaturen van boven de 45 graden zijn niet ongebruikelijk. Helaas mag je daar niet trainen en in het park waait het wel een klein beetje. Toch is de training van 15 km op gemiddelde inspanning erg inzichtelijk in voeding/drankkeuze en het vochtverlies tijdens het lopen hier. Tijdens de training komt het neer op ongeveer 1,75 liter per uur en het gebruik van ORS lijkt prima te werken. Tijdens wedstrijden wordt alleen gels, sportdrank, water en cola gebruikt om vocht- en energiebalans in je lichaam op peil te houden. Hoe meer je zweet, voor welke reden dan ook, hoe meer de balans tussen drinken en eten (gels) naar het drinken verschuift. Omdat het vochtverlies hier zo hoog is dat ik eigenlijk mijn verwerkingstijd van mijn maag niet mag misbruiken om ook te eten tijdens het lopen hebben de trainer en ik een truc bedacht. Omdat je lichaam bij het zweten zoveel mineralen (elektrolyten) verliest en er te weinig daarvan in de sportdrank zit, houdt je lichaam het vocht slecht vast. Hierdoor zal een aanzienlijk deel van je drinken direct doorspoelen en via de plasbuis naar buiten komen. Orale Rehydratie Oplossing (ORS) is technisch gezien sportdrank zonder koolhydraten, wat medisch wordt aangeraden voor patiënten met buikloop in warme landen. De extra zouten die daarvoor in de plaats komen kunnen helpen het vocht vast te houden in het bloed en waar nodig spieren soepel te houden. Energie haal dan tijdens het lopen voornamelijk uit cola dat door de drankposten wordt verstrekt, aangevuld met een paar vloeibare gels.

Na deze maandag begint het afbouwen van de trainingsintensiteit en -omvang. Dinsdag fiets ik nog 2 uurtjes, helaas iets minder rustig dan gepland door een afgesloten weg. Hierdoor ben ik genoodzaakt een beklimming gemiddeld 18 procent op te fietsen in de stamphitte. Maar eigenlijk ben ik zo fit dat ook dat soort dingen alleen tijdens vervelend zijn. Woensdag doe ik nog een laatste ontbijtloopje. Ooit liep ik met pijn en moeite 8 km/h in de 45 min dat het duurde. Tegenwoordig gaat dit in het glooiende terrein van Hawai'i al bijna 11 km/h. Karin gaat met mij mee op de rolskies en ik fungeer in de afdalingen als haar rem. Donderdag is Karin haar speciale moment. Ze vervangt haar deelname zaterdag door de 90 km naar Hawi te rolskien. Onderweg zorg ik op de gevaarlijke afdalingen dat ik op de fiets haar kan remmen. De rest van de tijd ben ik een mobiele verzorgingspost met de auto. Ook deze keer stoppen we weer in Kawaihae voor cola en koud water. Het is een prachtige dag en alle vulkanen zijn uit de wolken. Dit maakt dat het op sommige punten boven de 35 graden is en een harde bergwind waait die ze de gehele Queen K tegen heeft. Ze doet er dan ook uiteindelijk 7 uur over. Vandaag zijn we ’s ochtend naar de koffieboot, een initiatief van 1 van de grote sponsors naar aanleiding van de koffietraditie op dit eiland, gezwommen die 400 meter van de pier ligt. En heb ik nog 1,5 uur rustig losgetrapt in de ochtend. Dit moet genoeg zijn om er helemaal klaar voor te zijn.

Naast het sporten wordt er nog veel gedaan aan vermaak en voldoende gerust. Vanaf maandagavond zijn ook mijn ouders hier en verblijven bij ons in het huisje. Op maandag liggen we lekker op het strand en proberen te bodyboarden en dinsdag bezoeken we Kailua, meldt ik me aan voor deelname en lopen we over de expo. De expo is een tijdelijk park met tentjes waar sportmerken, alles van fietsen tot voeding tegen korting aanbieden en je ook veel kunt uitproberen. Ondermeer staat er een stromingbad (endless-pool) voor zwemmen zonder te keren. Aan het eind van de middag loop ik mee in de Parade of Nations, een Olypische Spelen achtige parade met alle atleten per land over de finishstraat. Op woensdag zijn we ’s ochtends terug in Waipi’o Valley waar we de week ervoor naar toe waren gefietst. Hier worden we rondgeleid in een paardrijdtocht en ontdekken we veel van de prachtige natuur en cultuur. Aan het eind van de middag doen we 1 van de mooiste trips beschikbaar op de Hawai’iaanse eiland. Een avond-snorkelervaring met Manta Ray’s die rakeling langs je heen zwemmen om het plankton uit jouw lichtbundel te eten. Op donderdag is dan het welkomsbuffet van de organisatie. Met een zeer Amerikaans aangeklede show wordt iedereen verwelkomd onder het genot van eten en Hawai’iaanse traditionele dans. Vandaag dus de laatste voorbereidingen en een echte dag rust in en rond het zwembad. We zullen morgen zien hoe het me zal vergaan.

Sportieve Groet,

Onno de Boer"

Twitter: @TriOnno

Onno de Boer - Morning swim at the Pier Onno de Boer - Karin X-country Skiing to Hawi Onno de boer - Horse back riding in Waipi'o Valley

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Inloggen

Inloggen via FacebookInloggen via TwitterInloggen via LinkedIn

Wachtwoord vergeten?   Registreren

Vorige bericht:
Volgende bericht:

Accelereer mee met Xelvin en het DIT Formula Student Race car Team

XELVIN-Silverstone-ticket.jpg

Het vinden van goed opgeleid technisch personeel is altijd een race tegen de klok. De kwalificatie van de CV's, het testen van vaardigheden en het voeren van gesprekken kost veel tijd en als je denkt te kunnen starten met de juiste kandidaat, kiest...

meer dan 4 jaar geleden - via deze website

« Xelvin nieuwsoverzicht