Onno de Boer - IRON MAN Triathlon World Championships Hawaii


- via deze website

Onno de Boer - Hot Corner Marathon

Iedere Xelvin consultant heeft jaarlijks een sponsorbedrag beschikbaar waarmee hij/zij een persoonlijk doel kan sponsoren. Vorig jaar hoorde ik van de uitdaging die Onno dit jaar aan wilde gaan en wist ik meteen waar ik mijn sponsorbedrag aan wilde besteden dit jaar!

Graag begin ik met een mega felicitatie voor IRONMAN Onno de Boer, hij heeft vorige week zaterdag de IRON MAN Triatlon World Championships gezwommen/gefietst/gelopen in 10:05:37 uur!

Deze week alweer de laatste blog van IRONMAN Onno de Boer, deze week het uitgebreide verslag van de wedstrijddag. Hoe beleefde Onno deze dag? Hoe kijkt hij er op terug? Is hij tevreden met zijn tijd?

Wij zijn in ieder geval erg trots op deze, voor ons onmogelijke, prestatie Onno!!

 

"Het is gebeurd, het is volbracht en het was niet makkelijk. Zaterdag 11 oktober 2014 zal voor mij de boeken ingaan als het moment dat ik iets wat voor mij onbereikbaar leek mocht doen. Na 4 keer deze wedstrijd uitgebreid te hebben gevolgd via internet, ben ik nu zelf over al die bekende plekken gekomen. Ik heb gevoeld hoe het is om op Hawai’i, heiligste der heiligste van de huidige triathlonwereld, een prestatie neer te zetten die voor de gemiddelde mens bij 15 graden en een vlakke weg al als onmogelijk lijkt. Hieronder vinden jullie mijn verhaal en de belangrijkste ups en downs over de dag. Maar eerst wil ik jullie als volger heel erg bedanken aangezien ik, echt waar, tijdens de race aan jullie kon denken. Dit sterkte mij om het onderste uit de kan te halen.

Voordat we beginnen met de race gaan we terug naar de dag dat ik mijn vorige update heb geschreven. Vrijdag voor de wedstrijd begint eigenlijk al de wedstrijd. Op deze dag lever ik, netals in alle andere wedstrijden over vergelijkbare afstand, mijn fiets samen met de wisseltassen in. Door jaren lange evolutie is er een systeem ontwikkeld waardoor atleten tijdens het wisselen van onderdeel zo goed mogelijk kunnen doorwerken zonder te veel last van elkaar te hebben. Dit betekent dat je bij je fiets weinig tot geen spullen mag achterlaten, maar dat in rekken waar je tijdens de wissels langs wordt geleid persoonlijke tasjes oppikt met jouw spullen. Tijdens deze wedstrijd mag je na vrijdag ook niet meer in deze tasjes komen en moet je dus alles goed voorbereiden. In tasje 1 (zwemmen/fietsen) zitten voor mij mijn coolsleeves, witte armstukken zonder voering die nat helpen je te koelen, en een flesje water voor het wegspoelen van zout uit mond en van de kleren. Mijn fietsschoenen en helm mogen bij de fiets blijven en een papieren startnummer is bij zwemmen en fietsen niet verplicht. In tasje 2 (fietsen/lopen) zitten mijn loopschoenen, sokken, heuptas met bidon (allleen ORS poeder) en startnummer op de startnummerband. In de tasjes zitten geen klaargemaakte dranken in verband met de overnachtingstijd op de warme pier. Hierdoor zou alles al zijn vergaan voor je het kunt opdrinken.

Bij aankomst bij de pier staat er een vriendelijke vrijwilliger mij op te wachten die mij alles wijst. Nog nooit had ik zoiets meegemaakt. Mijn fiets zet ik in het rek met beperkte lucht in de banden tegen knappen in de warmte, fietsschoenen in de pedalen en helm op het stuur. In het bakje achter mijn stuur zitten alvast de 13 gels die ik nodig heb voor dit onderdeel. 1 gel elke 27 minuten startend vanaf de eerste minuut op de fiets en 1 reserve. De tasjes hang ik op in de genummerde rekken, na alles nog eens goed te hebben gecontroleerd. Vanaf die punt halverwege de middag begint ook de voorbereiding voor je eetpatroon. Door minder vet en vezels te eten zorg ik dat mijn maag en darmen de volgende ochtend goed leeg zijn. Een grote hoeveelheid gels kan laxerend werken en dat kun je niet gebruiken. En ik drink natuurlijk veel.

De volgende ochtend staan we om 4 uur op en direct eet ik mijn ontbijt, wit brood met jam en een glaasje water. Dit is al aan de late kant, want eigenlijk zou dit 3 uur voor de start moeten. Daarna smeer ik mezelf in met zonnebrand, doe ik vaseline in mijn kruis tegen het schuren op het zadel en vul ik 4 bidons sportdrank, 1 bidon water en 2 flesjes ORS. 2 bidons sportdrank zijn voor direct op de fiets, 2 gaan in een tasje die de organisatie naar het 95 km punt van het fietsen zal brengen. Gewapend met pomp en al het eten gaan we op weg. We rijden naar de Wallmart en lopen de laatste 1.5 mijl naar de start. Daar moet ik door een serie posten heen om alles klaar te maken. Eerst lever ik het tasje in voor op het fietsparcours, ga ik door ‘body marking’, het laten aanbrengen van je startnummer op je schouders. Daarna laat ik mezelf wegen, zelden was ik zo licht, en loop ik door

naar mijn fiets. Daar controleer ik mijn remmen en ketting (vooral of hij in de goede versnelling staat), pomp ik mijn banden op en plaats ik mijn drinken in de bidonhouders. In mijn helm leg ik nog een extra flesje ORS wat ik tijdens de eerste wissel wil drinken. Daarna loop ik terug naar Karin en beleef met haar de opening en de start van de mannen professional (pro’s). Ondertussen drink ik 400 ml ORS en eet ik 20 min voor de start een gel en drink ik een paar slokken water. Na het Amerikaans volkslied neem ik afscheid en loop ik via de wc naar de trap om in het water te gaan.

Uit de video’s op Youtube had ik gehaald dat het gunstig is om vlak bij de pier te liggen. Het is daar niet allleen relatief rustig, het is ook de kortste route. De oceaan is ongebruikelijk ruw en de wegtrekkende golven duwen de atleten over de startlijn. Hierdoor moet er constant achteruit worden gezwommen wat veel geschop onderwater opleverd. BOEM!! Het kanon gaat af en na een 1 of 2 seconden wachten kan ik achter mijn voorganger aan beginnen. Ik bots nog op de official die op zijn surfplank de startlijn had bewaakt en moet daardoor nog mijn zwembril weer goed opzetten. Het relatief rustige klopt en al na 10 slagen komt er ruimte om de gashendel voorzichter open te trekken. Ondanks dat er nog genoeg moet worden opgelet en armen en benen ontweken moeten worden kan ik goed meekomen. Na 3 boeien aan de verkeerde kant te hebben genomen, het is toch rechtdoor, worden we verdernaar links gestuurd. Dit zal met de aankomende mannen pro’s te maken hebben, vermoed ik. Ondanks dat het lang lijkt te duren, zwem ik vrij gemakkelijk naar de boot voor het keren. Het enige minpuntje is de langzaam opkomende snijdende pijn in mijn nek. Al snel bedenk ik mij dat door het vele opkijken om zo recht mogelijk te zwemmen, ik mijn wedstrijdpak vaak in mijn nek laat snijden. Normaal gebruiken we hier vaseline tegen, maar we hebben dan ook een wetsuit aan. Niet bij nagedacht en dus maar op de blaren zitten. Bij het ronden van de 2e boot en beginnend aan het lange stuk terug, bekijk ik snel de tijd op mijn horloge. 33,5 minuut heb ik gedaan over iets meer dan de helft. Terug voelt langer, maar dat is altijd. Zeker in de laatste 300 meter waar de snelle vrouwen amateurs duidelijk komen maken dat ze al 10 minuten op je hebben dichtgezwommen is het zoeken naar de goede slag. Na 1 uur en 14 minuten kom ik uit het water. Duidelijk stroming mee gehad op de heenweg, maar binnen de 5 kwartier die ik had gehoopt.

In de wissel doe ik rustiger dan ooit. Ik loop relaxed door de douches, het zout afspoelen is belangrijk tegen schuren en verbranden en ren samen met mijn wisseltas de wisseltent in. Daar staat een man met zonnebrand voor mij klaar en vraag hem mijn nek en schouders in te smeren. Ik verwissel mijn spullen om voor de badmuts en zwembril die ik bij het verlaten van het water heb afgedaan en loop door naar mijn fiets. Normaal loop ik in de wissels altijd harder dan de deelnemers om mij heen, maar vandaag heb ik geen haast. Bij mijn fiets drink ik direct mijn flesje ORS leeg en zet mijn helm op. Daarna is het met de fiets naar de uitgang en op de fiets..

Op de fiets wordt direct duidelijk dat je te maken hebt met een WK. Iedereen is happig om snel weg te zijn. Ondanks dat ik weet dat de meesten ruim langzamer zullen fietsen dan mij vliegen ze links en rechts voorbij. Ik doe mijn fietsshoenen goed aan en neem mijn eerste gel en neem rustig de tijd om te wennen aan de overgang. Het rondje door de stad is 8 km en bij elke bocht blijkt hoe slecht deze mensen kunnen fietsen en moet ik te veel remmen naar mijn zin. Er staat wel gigantisch veel publiek met name bij de hotcorner, een plek op het parcours waar we tijdens het fietsen en lopen elk 4 keer langskomen. Na de 3e keer hotcorner beklimmen we Palani Road en slaan we boven aan linkssaf de Queen K op. Vanaf hier is het mijn beurt, tijd om mensen te gaan inhalen. Dit gaat de eerste 30 km prima, maar daarna beginnen toch grote groepen te ontstaan en is het moeilijk om vrij te fietsen. Veel deelnemers negeren graag het stayer verbod (minimaal 7 meter afstand) om sneller te kunnen zijn, maar ik ben blij dat na 45 km er een omslag komt. Daar draait de wind en krijgen we zeer sterke tegenwind gecombineerd met de cross-winds. Het weer deze ochtend is vergelijkbaar met de donderdag van Karins tocht op de rolskies en dat betekent geen wolken, warm (35 graden) en bergwind, veroorzaakt door de warmteverschillen. Bij Kawaihae ben ik dus goed uit de grote groepen en zitten er al veel deelnemers flink doorheen. Vanaf daar kan ik tot aan het einde van het fietsen continue mensen inhalen. Op de klim naar Hawi kom ik de eersten van de pro’s tegen en zie al flink wat opgebrande kopjes. Er staat ook hier dus in tegenstelling tot de verkenning een stevige tegenwind. Hierdoor is het zwaar, maar ik blijk daar beter in dan vele anderen en bovenaan kan ik na het keerpunt mijn 2 bidons ophalen. Op de heenweg heb ik mijn 2 bidons en 1 fles Powerbar Perform van de organisatie opgedronken. Voor de zekerheid stop ik even om dit te regelen, zodat ik niet in een windvlaag de plasticzak in mijn wiel krijg. Terug naar beneden is dus nog sneller dan verkend. Met de wind in de rug ga ik tegen de 65 km/h oplaag en kom ik onderaan in de crosswinds wel af en toe flink scheef te liggen. Bij Kawaihae rustig naar boven in de kookpot richting de kruising en dan weer op de Queen K. De wind van de heenweg is nog niet weg en het eerste stuk gaat dus verschrikkelijk snel. Zelden kom ik uit mijn hoogste versnelling en zeker een half uur lang fiets ik tegen de 50 km/h. Daarna kom je dichter bij de Hualalai, de 2500 meter hoge vulkaan in de woestijn. Hier draait de wind en de laatste 30 km naar het vliegveld zijn wind tegen. Vanaf hier begint de pijn in mijn voeten redelijk ondragelijk te worden. Door de hitte zwellen je voeten op en fietschoenen hebben door hun harde zool geen rek. Toch blijf ik netjes mijn plan volgen en gebruik ik ook wat water om over mijn schoenen heen te gooien, naast het wegspoelen van de gels en natmaken van de coolsleeves en rug/nek. Na het vliegveld gaat de wind liggen en ben ik ondertussen volledig zonder vloeistoffen. Ik verwacht nog 1 verzorgingspost, maar helaas komt deze niet. In de verwarring van hitte en gebrek aan een lekker slokje drinken zie ik te laat dat er een deelnemer mij afsnijd en kom ik te dicht achter hem. Doordat ik niet direct op ga zitten en een gat laat vallen, krijg ik een rode kaart voor stayeren. Dat is een 4 minuten straf die ik moet uitzitten in de wisselzone, maar het frustrerende is dat ook de man die mij afsneed een gele kaart krijgt voor blocking. Waarmee het jurylid aangeeft dat hij mij inderdaad afsneed. Na wat overwegen besluit ik de laatste paar kilometer extra gas te geven om wat van de 4 minuten goed te maken en ik vlieg na 5 uur en 5 minuten fietsen de wisselzone binnen.

Bij de ingang wordt je fiets aangepakt door een vrijwilliger en je kunt direct doorlopen. Halverwege de wisselzone is de penalty box en daar moet ik 4 minuten staan. Op dat moment bevalt het me wel even, hier kan ik rustig mijn voeten laten ademen en de twee dames zijn best aardig. 4 minuten niks doen duurt lang en als ik eindelijk verder mag neem ik weer hetzelfde rustige tempo om mezelf door de wisselzone te verplaatsen. Met tasje schiet ik de wisseltent in en daar trek ik al mijn spullen aan en doe ik mijn helm terug in het tasje. Bij de uitgang van de tent vul ik mijn bidon, neem ik een paar slokken water en laat ik me weer insmeren. Buiten de tent nog een drankpost, daar gooi ik wat water over mijn hoofd en ik ben opweg. Alleen nog de 42.2 km van de marathon te gaan.

Direct loop je de eerste keer weer door de hotcorner en loop je via een kleine omweg naar Ali’i drive. Dit gehele stuk van het parcours is licht stijgend en al snel merk ik dat ik niet lekker in mijn ritme kom. Ik kijk heel erg uit naar de eerste drankpost welke lang op zich laat wachten. Via een dwarsstraat terug omlaag draai ik linksaf Ali’i Drive op en merk dat ik aan het oververhitten ben. Achteraf heb ik bedacht dat ik waarschijnlijk in alle tijd vanaf het vliegveld te veel vocht ben verloren. Het is heel jammer, want ik had me zo goed voorbereid om dit niet te laten gebeuren. Bij de drankposten blijkt wel dat ik gelijk heb. Ik gebruik ijs in mijn kleding, gooi veel water over me heen, gebruik sponsen om langer nat te blijven en drink water en cola om te hydrateren. Na de elke post gaat het een halve mijl goed, maar de posten staan 1 mijl uit elkaar. Hierdoor is het permanent vechten tegen de oververhitting en valt het glooiende parcours niet makkelijk. Desondanks kan ik nog een aardig tempo aanhouden. Ik verwijder mijn coolsleeves na 2 mijl om mijn lichaam meer lucht te geven, want door de bewolking voelt het heel benauwd. Geen enkel moment stop ik met rennen zelfs niet op Palani Road of in het Natural Energy Lab. Maar door de rare weersomstandigheden waait het ook gewoon daar en is het dus minder erg dan ik had verwacht. De terugweg naar de finish over de Queen K duurt lang, maar bovenaan Palani Road weet ik dat er weinig nog kan mis gaan. Lang heb ik gedroomd van deze mijllange zegentocht en dat wordt het ook. Onderaan Palani Road krijg ik mijn GoPro aangegeven van de mensen van GoPro. Zoals jullie in het filmpje kunnen zien heb ik alles persoonlijk kunnen filmen. Een 100 meter later geef ik Karin nog een knuffel en dan ga ik ervoor. De laatste honderden meters over Ali’i drive zijn fantastisch iedereen juicht en ik kan moeilijk ongeroerd blijven. Bij de finish staat de voice van Ironman, Mike Reilly, en daar zijn de vier verlossende woorden, “You are an Ironman!!”, een echte. Na 10 uur en 5 minuten stopt de tijd, krijg ik een kort moment van ontroering en wordt ik snel opgevangen door de vrijwilligers bij de finish. Na de finish heb ik me goed laten verzorgen en heb ik al mijn kado’s opgehaald. De hereniging met Karin en mijn ouders is fijn en zij zijn op dat moment trotser dan ik.

Acheraf gezien is het jammer van de fout bij de tweede wissel. Ik had beter gekund dan de 3 uur en 35 minuten o ver de marathon. Maar het moet wel gezegd de 3,5 uur doorzetten tegen de oververhitting was ongelooflijk zwaar. Met dat te weten ben ik ondertussen heel blij en is het een hele prestatie om als grote zweter, die ik ben, zo’n geweldige tijd neer te zetten.

Sportieve Groet,

Onno de Boer"

Twitter: @TriOnno

Onno de Boer - Filling the drinking bottles Onno de Boer - Still Smiling Onno de Boer - Marked Onno de Boer - Start of 3.8 KM Swim Onno de Boer - 180 KM Fietsen Onno de Boer - Hot Corner Marathon Onno de Boer - Best Support there is Onno de Boer - Almost there... Onno de Boer - Just a few steps left to the finish... Onno de Boer - starting 42.2 KM Marathon Onno de Boer - HE MADE IT!!!

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Inloggen

Inloggen via FacebookInloggen via TwitterInloggen via LinkedIn

Wachtwoord vergeten?   Registreren

Vorige bericht:
Volgende bericht:

Accelereer mee met Xelvin en het DIT Formula Student Race car Team

XELVIN-Silverstone-ticket.jpg

Het vinden van goed opgeleid technisch personeel is altijd een race tegen de klok. De kwalificatie van de CV's, het testen van vaardigheden en het voeren van gesprekken kost veel tijd en als je denkt te kunnen starten met de juiste kandidaat, kiest...

meer dan 4 jaar geleden - via deze website

« Xelvin nieuwsoverzicht