Terug
  • Blog
  • 16 november 2020

Blue Monday Blogs: Zelfmedelijden

De maandag. Voor sommigen een dag om bij te komen van het weekend. Een dag om weer in het ritme te komen van de werkweek die komen gaat. De één heeft er maar vijf minuten last van en grijpt de volle agenda direct aan om het vertier, de alcohol of de rust van het weekend weer achter zich te laten. Ook heb je de mensen die zich voelen alsof ze zich tijdens een militaire oefening naar het einde van de dag moeten tijgeren, op de buik door de modder terwijl er met scherp geschoten wordt en de kogels om de oren vliegen.

Persoonlijk heb ik er niet lang last van en staat deze maandag weer in het teken van een Blue Monday Blog! In deze wekelijkse bijdrage geef ik je een persoonlijk inkijkje in mijn leven en krijg je een beter beeld van het werk als Managing Consultant bij Xelvin.

Zit maandag niet bij de pakken neer. Hoofd omhoog en start met lezen!

Zelfmedelijden

De afgelopen weken klaag ik nog wel eens over hoe het leven is op dit moment in Nederland, in de wereld. Voordat corona het dagelijks leven in haar greep nam zag je mij vaak bij vrienden thuis en zag je mij regelmatig op het voetbalveld. Als ik daar niet was dan kon je mij vinden in de stad en genoot ik van de terrasjes, bioscoop en musea of reisde ik de wereld rond. Ik begeef mij dus graag onder de mensen. Dit alles is nu even niet mogelijk en dat maakt het leven soms wat saai voor mij.

Dan hoor ik mezelf klagen en zeuren.. Gelukkig duurt dit zelfmedelijden niet lang en verandert het in schaamte. Ik heb een prima huisje waarin ik woon met mijn vriendin in Groningen, ben gezond en kan hardlopen wanneer ik wil, sta na een half uurtje wandelen midden in de natuur en ben mijn piano skills aan het ontdekken.

Mijn gedachten gaan naar de mensen zonder sociaal netwerk. De mensen zonder werk. De mensen die wonen in een leeg huis. De mensen die thuis zitten en zich afvragen wanneer ze weer anderen durven ontvangen en of er dan wel iemand komt opdagen. De mensen die hun dierbaren voor altijd moeten missen en dat gevoel nu misschien versterkt wordt. Hoe zullen zij deze tijd beleven? Daar wil ik de aandacht voor vragen op deze maandagochtend.

Relativeren

Als je goed kijkt naar dat wat je hebt, valt hetgeen dat er niet is misschien wel weg of wordt minder belangrijk. Misschien hechten we teveel waarde aan zaken die niet cruciaal zijn om te overleven en gelukkig te zijn. Het is een cliché om te zeggen dat er altijd mensen zijn die het minder hebben. Maar hiermee relativeer ik wel mijn verwende klaagzang. Het zet mij tot nadenken over wat ik voor een ander zou kunnen betekenen.

Zo ben ik opnieuw naar de website van Humanitas gegaan en ben ik me aan het oriënteren over de bijdrage die ik kan leveren voor mensen die daar behoefte aan hebben in Groningen. Bijna vier jaar geleden ondersteunde ik een jongen die een tijdje vast heeft gezeten in jeugddetentie en weer wilde deelnemen aan de maatschappij. Ik nam hem bijvoorbeeld mee naar een voetbalwedstrijd en wandelde door de stad om te laten zien wat er allemaal te doen is. Ondertussen hadden we gesprekken over zijn en mijn leven en hoe dat wel niet van elkaar verschilde. Door privé omstandigheden is dit Maatjes project uiteindelijk gestopt maar in deze periode voel ik wel weer een noodzaak opborrelen om opnieuw hulp aan te bieden. Ze zijn ook flink op zoek naar hulp bij Humanitas, check de link voor meer info.

Heb jij dat gevoel ook? Naast dat je vrijwilliger kan worden bij een organisatie kan je ook in je directe omgeving kijken of er iemand is die jouw hulp, tijd en aandacht kan gebruiken. Onderschat niet hoe je met een klein deel van je tijd iemand anders kan helpen en blij kan maken! Wil je helpen of zoek je hulp? Wacht dan niet af en begin met vragen!

Tot volgende week!